เพื่อนที่เคยทำหล่นหาย
คุณครูเฉลิม ม่วงแพรศรี : เก็บไว้ในความทรงจำ
Her
My Wedding Reception Album...
Wedding Reception Clip
Cape Dara Resort
Angel Cake
งานหมั้น 8 ธ.ค.2556
เดินสายไปงานแต่ง
wedding - สิ่งที่ยังไม่เสร็จ
ทำไมถึงร้องไห้ ...
จะลดน้ำหนักละนะ
16 days ..
Yubari Melon ของแม่
ตลาดนัดบัวแก้ว
ฝันร้าย
คอนโด Part I : เลือก Wallpaper
Hair Extension
อะไรคืองานที่ดีกว่านี้ ???
ไปบรรยาย ...
ร้าน Noon Wonderwall*
เที่ยว Tunis
Zurich 1
Zurich 2
Zurich3
Morrocco
Greece 1
New York1
New York2
Seyshells
มัลดีฟ 1
มัลดีฟ 2
New York3
Munich1
Munich2
Rome1
Rome
Rome2
London
London2
Paris
Paris2
Nepal
Frankfert
Berlin
Nirobi:Kenya
South Africa
Geneva
Vienna






 

ในที่สุดเราก็หาเวลาในการมาเขียนไดอารี่ได้แล้ว เราตัดสินใจแล้วว่าเราจะไม่ออกกำลังกาย ไม่ไป Fitness ไม่ว่ายน้ำ หรือเล่น T25 แล้ว จริงอยู่สิ่งเหล่านี้ทำให้เราอายุยืนยาวขึ้น แข็งแรงขึ้น เสี่ยงต่อการเจ็บป่วยน้อยลง หลายคนจะมีความสุขเมื่อได้ออกกำลังกาย แต่เรากลับเป็นคนที่ไม่มีความสุขเวลาที่ออกกำลังกาย มีใครในโลกนี้เป็นเหมือนเราไหม?? ...

 

 

ดังนั้นเวลาที่ป๊อกลงไปยิม ซาวน่า ว่ายน้ำ เล่นเวท เวลาอันน้อยนิดนี่แหละคือเวลาส่วนตัวที่เราจะกลับเข้าไปสู่โลกเดิมๆของตัวเองนั่นก็คือการบันทึกความทรงจำ มันอาจจะไม่มีรูปประกอบเหมือนแต่ก่อนแต่อย่างน้อยก็มีตัวหนังสือแบบนี้ ...

 

 

เอาล่ะ มาเข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ วันนี้เรามีนัดกับเพื่อนที่ขาดการติดต่อไปนาน เพื่อนคนนี้พูดแล้วก็อายตัวเองในอดีต เนื่องจากเค้าเป็น ... แต่เราตอนแรกไม่รู้ว่าเค้าเป็น เรารู้จักกับเค้าตอนปี1 เราสมัครเข้าชุมนุมดนตรีไทยของมหาลัย เลยได้เจอกันบ่อยๆอาทิตย์นึงหลายวัน และเราก็เป็นคนที่เค้าเลือกที่จะมาตีสนิท และเข้ามาคุยด้วย เราช่วงนั้นหัวใจพองโตและขยันไปซ้อมมากทั้งๆที่เพลงที่เล่นเราเล่นจนเบื่อแล้วแต่เราก็แบกซอไปชุมนุมทุกวัน จนมาวันนึงเพื่อนคนนี้ที่เราแอบปลื้มก็เอารูปแฟนผู้ชายมาให้ดูแล้วบอกว่าคนคนนี้คือแฟนของเค้า ตอนนั้นเสียใจจัง ทุกวันนี้เพื่อนคนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเราเคยแอบชอบ แต่หลังจากนั้น เราก็ได้เพื่อนสาวเพิ่มมาอีกคนนึงและสนิทกันมาก

 

 

เรามาห่างกันหลังจากเรียนจบ เพราะเพื่อนคนนี้มีโลกส่วนตัว และโลกที่เราไม่เข้าใจเค้า แต่สุดท้ายเราก็ได้กลับมา hang out ด้วยกัน ล่าสุดเพื่อนคนนี้เห็นข่าวการจากไปของคุณครูจากหน้า1 หนังสือพิมพ์ เลยโทรหาเรา เราก็เลยชวนมางานศพคุณครู หลังจากไม่ได้คุยกันหลายปีมาก แต่กลับมีเรื่องคุยกันแทบไม่หยุด เป็นเพื่อนเพียงไม่กี่คนที่เราสามารถเล่าเรื่องของเราได้อย่างหมดเปลือก เพราะอะไรไม่รู้ เค้ามักจะเข้าใจสิ่งที่เราจะหมายความออกไปเสมอ เราเองก็เข้าใจในพื้นฐานความคิดของเพื่อนคนนี้ เราเป็นคนที่ภายนอกไม่ Friendly เลย โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า แม้กระทั่งคนที่ไม่สนิทอาจมองว่าเราไม่น่าเข้ามาคุยด้วย เพราะหน้าไม่ยิ้ม คนไม่สนิทจะไม่ชอบเรา เราเป็นคนที่สนิทใครยาก แต่หากสนิทใครจริงๆแล้ว ซึ่งในชีวิตมีไม่เกิน 5 คนเหล่านี้แหละที่เมื่อโคจรกลับมาพบกัน สามารถคุยกันได้ทั้งวัน

 

 

วันนี้เรานัดเจอกันอีกหลังจากงานศพ เพราะเรื่องที่เล่ามันยังไม่จบ เรารับฟังความคืบหน้าของชีวิตเพื่อนซึ่งค่อนข้างเหมือนจะสลับซับซ้อน เฝ้าร้านถึงห้าโมงก็ไปหาเพื่อนที่แถวสีลม คุยกันตั้งแต่6 โมงยัน 3 ทุ่ม จนกระทั่งแยกย้ายกันกลับ ... ก็รู้แหละว่าเพื่อนคนนี้อาจจะมีจังหวะที่อยู่ดีดีนางก็หายไปอีกเป็นเดือนๆปีๆกว่าจะติดต่อมา แต่เชื่อว่าสุดท้ายแล้วยังไงเธอก็จะต้องติดต่อมาอีก ^^

 

 

 

 

***

 

 

 

ปล.ช่วงนี้ตลาดเงียบมากๆ ขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่ทำงานประจำจ้า

 

 

 

 

 

<< คุณครูเฉลิม ม่วงแพรศรี : เก็บไว้ในความทรงจำ >>

Posted on Wed 23 Jul 2014 21:49


**คอมเม้นท์หน้านี้สำหรับเจ้าของไดอ่านเท่านั้น**

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกตัวเลขก่อนส่ง