จริงๆหายไปนี่ก็ไปทำอะไรมาหลายอย่างด้วยค่ะ เราทำงานมาได้อาทิตย์นึง ก็สนุกดีและชอบนะ ลักษณะงานก็เคยเขียนไว้แล้วว่าทำอะไรบ้าง อาทิตย์ที่แล้วก็ติดต่อประสานงานเยอะมากเหมือนกัน ส่งอีเมลกับในทีมกันอย่างสนุกสนาน เรารู้สึกว่าการเข้าไปทำงานที่ใดสักแห่ง ถึงแม้จะไม่ได้ทำมานานแต่งานมันยุ่งๆมีปัญหาให้จัดการทำไปก็ผูกพันธ์กับงานเหมือนกันนะ ก่อนที่เราจะไปต่างจังหวัดก็นอนไม่หลับเพราะพ่อไม่อยากให้เราทำงาน โดยเฉพาะงานที่อยู่ในเมือง พ่อกลัวว่าเราจะเหนื่อยเพราะพอเปิดเทอมแล้วพองานหนักขึ้น งานก็เดินทางไกล แล้วเราจะไม่ไหว พ่ออยากให้ได้งานแถวบ้าน หรือถ้ายังไม่ได้ก็เรียนไปก่อน แล้วเรื่องทำงานค่อยไปว่ากัน เราก็เครียด แต่ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกเอาความสบายใจของที่บ้านก่อน
แล้วก็คิดเหมือนกันว่าตอนเรียนอาจจะไม่ไหวจริงๆก็ได้ แม่เองก็บอกว่าถ้าเราจบมาแล้ว เราก็คงไม่ได้ทำตรงนี้เพราะลักษณะงานเราก็จะเปลี่ยนไป ตอนนี้อย่าเพิ่งไปทุ่มเทอะไรมากก้ได้ เราก็เลยนั่งเขียนอีเมลไปหาคุณ ... ที่เป็นผู้บริหาร แล้วก็ cc หาทุกคนในทีม อธิบายเหตุผลไปว่าเราเองก็ชอบงานและก็ชื่นชมทุกๆคนในทีมว่าเป็นคนมีความสามารถ เราเองก็ดีใจมากที่ได้เคยร่วมงานด้วยแต่เราก็มีปัญหากับทางบ้าน จึงทำให้ไม่สามารถเซ็นสัญญาและทำงานกับที่นี่ได้ ... ก็รู้สึกขอบคุณที่ทุกคนเข้าใจและก็บอกว่ายังไงก็สามารถปรึกษาปัญหาต่างๆได้อีกแม้ไม่ได้ทำงานที่ดี ก็ appreciate มากๆค่ะ
พอเข้าก็มีนัดกับเพื่อนอัมพรไพศาลเป็นเพื่อนสมัยประถม เอาจริงๆแล้วเราก็ไม่ได้สนิทกับใครเลย เพราะว่าเราขาดการติดต่อกับเพื่อนๆไปนานแล้ว ที่เคยไปเจอก็ตอนที่รวมรุ่นตอนสองปีก่อนมั้ง แล้วก็ไปกินข้าวอีกที นอกจากนั้นก็ไม่เคยติดต่อใคร แต่เนตก็ชวนไป เราก็รู้สึกว่าไหนๆกลับมาก็ลองไปกับเพื่อนบ้าง แม่ก็บอกไปพักผ่อนต่างจังหวัดบ้างจะได้ไม่เครียด ก็เลยขอพ่อไป ตอนแรกคิดว่าจะไม่ให้ไปแต่พ่อก็ให้ไป ก็โล่งงง ก็ไปรวมพลที่บ้านหัวหน้าห้อง มีไปกันหลายคนเลย มีสาวๆหลายคน ส่วนหนุ่มๆนั้นทุกคนพกแฟนไปคุม หายห่วงได้ ก็มีพวกคู่ๆ 4 คู่ ส่วนพวกไปเดี่ยวๆ อีกสามคน ซึ่งเราก็อยู่ในกลุ่มไปเดี่ยวล่ะนะ ไปบ้านของท่านหัวหน้าห้อง (สมัยปอ6) อยู่จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบ้านที่เอาไว้พักผ่อน เอารถไปสองคัน คันนึง 6 คน อีกคัน 4 คน แล้วอีกคันติ๊กกับสามีตามมา
ตอนแรกแวะทานข้าวกลางวันที่แพ แห่งหนึ่ง
อากาศร้อนมากๆ เรานั่งมึน แต่กินเยอะใช้ได้เลย
น้ำสีสวย และนิ่งไม่มีคลื่น
ต้องเดินผ่านไม้กระดานตามในภาพ แล้วเราใส่ส้นสูงไปทำไมฟะ
กว่าจะไปถึงตรงแพ เราเดินเกาะราวตลอดทาง ขี้กลัวมาก
น้ำเขียวสวยดีจริง เขียวตะไคร่รึเปล่าไม่ทราบค่ะ
จากนั้นแวะเขื่อนวชิราลงกรณ์
สัมภาระอยู่ด้านบนทั้งหมด ของเราก็อยู่ในนั้น
ถ่ายออกมาสีฟ้า กับสีน้ำก็สวยดีนะ
ถ่ายป้ายเป็นที่ระลึกนะ
มาเที่ยวแบบนี้ก็แปลกไปอีกแบบนี้ดีนะ
แล้วอันนี้อะไรก็ไม่รู้ V
ทีเขื่อนมีลิง แล้วก็มาหยุดกึก กับป้ายลิง อ่านแล้วก็ดูขำ เพราะมันดูซื่อๆดี
2. ลิงอาจจะกัดกันเองในฝูง เพื่อกันไม่ให้ตัวอื่นมารับอาหารจากท่าน
ดังนั้นบางตัวที่โมโหหรือสู้ลิงตัวอื่นไม่ได้ อาจแว้งมากัดท่าน -_-''
3. ลิงไม่ชอบเด็กและผู้หญิง (???????)
ดังนั้นอาจจะทำร้ายเด็กและผู้หญิงโดยไม่ระวังตัว
จากนั้นก็ถึงบ้านหัวหน้า ที่บ้านร่มรืนไปด้วยต้นส้มโอ และอื่นๆ สวนส้มโอนี้พี่น้อย พี่เลี้ยงที่ไปทำกับข้าวให้กินบอกว่าเก็บทีนึงได้เป็น 100 ลูกเลย แต่ที่ชอบมากคือหลังบ้านมีน้ำตกนี่แหละ ใครก็มาเล่นไม่ได้เพราะมันอยู่ในเขตบ้าน มีชิงช้าอยู่อยู่ให้นั่งเล่นห้อยเท้าลงไปในน้ำตก ดีจังๆ
ที่บ้านมีหมาสองตัวคือนินจา กับสีหมอก น่ารักมากๆใครทำไรมันแจมตลอด
แค่น้ำปริ่มๆเท้า
เพื่อนถ่ายให้ วันนั้นโทรมเชียวเดินทางเหนื่อย
อันนี้อยู่ในเขตบ้านหมดเลย ดีจัง
ลูกอะไรไม่รู้ แข็งๆด้วย
ส้มโอเยอะมาก ได้กลับมาบ้านหลายลูกเลย
ดอกดาหลา
เนตกับหมานินจา
อันนี้ตอนไปแวะน้ำตกของอุทยานขากลับ
เจอจอมปลวกอันใหญ่มากก
เออใช่ขากลับได้แวะซื้อของฝากด้วย เราชอบไปต่างจังหวัดก็ตอนได้แวะซื้อของฝากนี่แหละ สนุกดี แล้วก็หาเรื่องกินด้วย ได้กินไอติมมะพร้าวแค่ 20 บาทเอง ดีใจมากๆ แล้วก็ซื้อพวกขนมฝากที่บ้าน ดีจังๆ
รวมพล ระพี, ภาคภูมิ, พี่เจสามีติ๊ก,ติ๊ก,ดิชั้น,น้องหนูวิมัสนา,น้องปู,น้องปรอย (แฟนระพี),น้องทราย (แฟนภาคภูมิ)
หัวหน้าห้อง สุรเชษฐ์, เนต
(สำหรับภาพอื่นเพื่อนๆรบกวนไปเชคใน FB ละกันน้ะ)
ตอนนี้ไม่สบายไปนอนล้ะ ดีใจที่ได้เจอเพื่อนๆอีกครั้งจ้า :)
