Starbucks
18 C
working woman
reported sick
Osaka
ส่งท้ายปีเก่า
T-rak's Saxophone
snow in Frankfurt
Merry Christmas
5 days in Doha
ข้าวมันไก่
Tag ♥ Behind My Diary
Munich : ย่างเข้าคริสมาส
วันพ่อ
จำศีลต่อ..
ตั้งใจ
จับจ่ายใช้สอย
stuck
slide
ความในใจที่มีให้เล็ก
fly wonderwall
vacation
โอซาก้า
วันที่เล็ก จดทะเบียนสมรส
Vintage Clothing : Beyond Retro
ice-tim กระต่าย
Zurich,Monnat และใบไม้ร่วง
Live from Roma
Heidelberg
ทำเบอเกอร์
เจคะ
she's getting married
Frankfurt again...
osaka : เนื้อย่าง เนื้อย่าง
i wish you love
Hongkong
Green park & Soho
สนุกดีลอนดอน
Normandy
ร้าน Noon Wonderwall*
เที่ยว Tunis
Zurich 1
Zurich 2
Zurich3
Morrocco
Greece 1
New York1
New York2
Seyshells
มัลดีฟ 1
มัลดีฟ 2
New York3
Munich1
Munich2
Rome1
Rome
Rome2
London
London2
Paris
Paris2
Nepal
Frankfert
Berlin
Nirobi:Kenya
South Africa
Geneva
Vienna






 

 

วันที่ 20 พย.2007

 

ถึงเล็ก...

ยากที่จะพิมพ์ไดอารี่หน้านี้จริงๆสำหรับเมื่อวาน จนวันนี้ตื่นนอนมาก็ถึงจะตั้งใจเขียนให้เล็ก ... เมื่อวานนี้เป็นวันสุดท้ายที่เล็กอยู่ที่โดฮา โชคดีที่เรากับเหมียวอยู่ที่นี่ จริงๆเราจะต้องมีไฟลท์ไปปารีส แต่เราก็ไม่สบาย เจ็บหู เจ็บคอพอดีเลยถือโอกาสลาป่วยครั้งแรกตั้งแต่บิน PST มา .. ป่วยการเมืองเล็กๆ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อวานนี้ถ้าไม่ได้ส่งเล็กแล้วเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก จริงอยู่ว่าสักวันเราก็จะได้เจอกันเมื่อเราไปเยี่ยม หรือจริงอยู่ที่สักวันเราก็จะได้คุยกันอยู่ดี แต่โอกาสที่จะใช้เวลาร่วมกันที่โดฮาก็คงจะไม่มีอีกแล้ว ... เมื่อวานนี้ทุกอย่างค่อนข้างฉุกละหุกเพราะเล็กจะต้องเอาตั๋วให้ได้ภายในตอนเย็นเพราะจะกลับไฟลท์เย็นแล้ว แถมเรื่องวีซ่าอีก แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เราได้กินข้าวด้วยกันสองมื้อ เพราะวันนั้นติดกับเล็กไม่ยอมไปไหน ตลอดเวลาที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายที่นี่สำหรับพวกเรา ให้ได้อมยิ้มเสมอเวลาคิด


เมื่อตอนที่เห็นเล็กครั้งตอนไปเซ็นสัญญา เห็นหน้าเราก็คิดในใจ โหย คนนี้ร้ายชัวร์ หน้าแรงมาก คิดว่าคงไม่ได้สนิทด้วยแน่เลย จนกระทั่งแรกเริ่มมาที่โดฮา ตอนนั้นเล็กจะสนิทกับจูนแล้วก็เหมียว เราเองก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรด้วย แต่เพราะอะไรไม่รู้จนวันนึงก็เหมือนแม่เหล็กดึงดูดเล็ก แล้วก็เหมียวด้วยให้มาที่บ้านเราบ่อยๆ อาจจะเพราะทำอาหาร และจากนั้นเล็กก็ค่อยๆกลายมาเป็นเพื่อนรักของเราโดยที่เราไม่รู้ตัว เรากับเล็กมีนิสัยต่างกันสิ้นเชิง แต่กลับเป็นเพื่อนที่ดี เรายอมรับว่าไม่เคยมีเพื่อนอย่างเล็กเลย ส่วนมากเพื่อนเราจะเรียบร้อย เล็กนิสัยแรงๆ แต่เป็นความแรงที่ไม่ออกนอกลู่นอกทาง เล็กทำทุกอย่างอย่างมีสติเสมอ ... สำหรับเราและเชื่อว่าสำหรับเหมียวด้วย เล็กคือฮีโร่ของพวกเรา นอกจากเป็นเพื่อนแล้วก็เหมือนเป็นพี่สาวเราด้วย เพราะคำปรึกษาที่ได้รับจากเล็กมันมาจากใจ บางครั้ง หลายครั้ง เวลาที่เรามีปัญหาจนถึงกับต้องร้องไห้ เครียด แต่คำปรึกษาของเล็กก็เหมือนอะไรบางอย่างที่ทำให้คิดได้ และสบายใจ เพราะเล็กเอาใจใส่เข้าไปในปัญหา รักเพื่อน แรงกับคนอื่นแต่กับเพื่อนเล็กยอมทุกครั้ง ... เป็นคนที่ตอบคำถามได้ว่า เพื่อนมีไว้ทำไม .... นี่แหละ เวลาที่เราเสียใจ เค้าก็เสียใจไปกับเราด้วย ตอนที่เล็กเจ็บ เราก็เจ็บ ไม่ว่าเรื่องไหนๆก็พูดได้ทั้งนั้น วันที่เหมียวร้องไห้ เล็กร้องไห้เราเองก็ร้องไห้เพราะเสียใจ วันที่ใครคนหนึ่งร้องไห้ ที่เหลือก็เศร้าไปด้วย คิดแล้วก็ใจหายที่จะไม่มีเล็กมาพูดคุย มาหาที่บ้าน ... ถึงแม้ช่วงหลังๆตัวเล็กเองจะไม่ได้มาหาเราเหมือนแต่ก่อนที่เช้าก็มากวนใจ มาหาที่บ้าน กินอาหารที่เราทำ แล้วก็บอกทุกครั้งว่าอาหารอร่อยซึ่งบางทีมันไม่ได้อร่อยซักเท่าไหร่หรอก แต่เล็กก็ติดตามความเคลื่อนไหวของเพื่อนๆอยู่เสมอไม่เคยขาด รวมทั้งคอยให้กำลังใจ เหมือนไม่ได้อยู่ไกลกันเลย

 

วันสุดท้ายที่แอร์พอร์ตเราเองคิดว่าจะไม่ร้องไห้เพราะแน่ใจแล้วว่าเพื่อนเราจะต้องมีความสุข เทอรี่เป็นคนดี เล็กก็เป็นคนที่คู่ควรที่จะได้รับสิ่งดีดีในชีวิต แต่ก็อดใจหายไม่ได้ เราเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตเป็นแบบไหนแน่นอน ตราบใดที่เรายังอยู่ในประเทศนี้ กับเพื่อนๆที่เหลืออยู่ แต่ก็คอยคิดไปว่าหลังจากเล็กไปแล้ว เล็กไปอยู่ที่โน่นจะมีชีวิตยังไง คงจะมีความสุข จะเป็นยังไงบ้างก็คงต้องติดต่อกันเอา แต่ก็ไม่มีคนมาพูดเสียงดังที่บ้านอีกแล้ว ... เล็กเป็นคนที่มีจิตใจที่ดี ลึกๆแล้วเป็นคนดีมากคนหนึ่ง ... หลายครั้งที่เล็กเตือนสติ เรา ซึ่งเป็นเด็กผมสั้นไม่ประสีประสา มาเจอสังคมที่เปลี่ยนไปที่นี่บางครั้งก็สับสน แต่ก็มีเล็กช่วยไม่ให้หลงทางมาหลายครั้ง เล็กอย่าลืมนะวีรกรรมต่างๆที่พวกเราเคยมี ตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมา เรื่องขำขำ ผู้คนต่างๆที่เข้ามา ปัญหาที่เราได้พบและแก้ไขมีเยอะมาก แต่อย่างที่นึงจำได้เสมอคือไม่ว่าจะมีปัญหาขัดแย้งยังไง เล็กเป็นคนนึงที่เชื่อใจเราเสมอ สำหรับเรา พูดได้เต็มปากว่าเล็กไม่เคยมีเจตนาร้ายกับเราเลยตลอดเวลาที่คบกัน มีแต่สิ่งดีดีให้ น้องชายที่เรารัก หรือใครๆที่เป็นคนสำคัญของเรา เล็กก็ยังดีด้วย ขอบคุณมากเลยที่เคยคุยเป็นเพื่อนกับน้องนท แล้วก็เอ็นดูน้องชายเรา จำได้มั้ยสมัยก่อนที่เราชอบไปเที่ยวกัน เหมือนจะซ่าเลยเนอะ แต่เราก็ไปเพราะชอบเต้น พอเสร็จเราก็ไม่เคยทำตัวเสียหาย กลับบ้านกันดูแลกันเสมอ ... เล็กอย่าลืมพวกเรานะ เรารู้ว่าเล็กจะไม่ลืมพวกเราหรอก พวกเราก็จะไม่ลืมเล็กเหมือนกัน เล็กคือคนนึงที่ผ่านเข้ามา ในช่วงเวลาสำคัญ ในรอยต่อของชีวิต และมีอิทธิพลกับตัวเรา ในทางที่ดี รัก มากมาก ไม่อยากให้จากไป แต่ก็ดีใจจริงๆที่เล็กมีวันนี้ วันที่มีครอบครัวแล้ว

 

ผู้หญิงตัวเล็กๆ หุ่นดีหน้าคมคนหนึ่งที่ไม่ใช่ไฮโซมาจากไหน เคยมีความฝันที่อยากจะเป็นแอร์แล้วก็ได้มาเป็นแอร์สมใจ ดูเหมือแรงแต่เป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าและมีสติ ในขณะที่เป็นแค่ลูกเรือฝึกหัด เล็กอยากใส่ rolex เรือนนั้นมานานแล้ว จนตั้งใจเก็บเงิน ไม่กี่เดือน ... ยังจำได้วันที่ไปซื้อที่ city centre ช่วงแรกๆที่เธอจูบมัน และตอนหลังเธอก็ใช้มันอย่างสมบุกสมบัน อะไรหลายอย่างคนภายนอกอาจจะไม่รู้ คิดว่าเล็กใช้ของแพงๆทุกอย่าง แต่แท้จริงเล็กก็สามารถบริหารชีวิต เก็บได้สำเร็จ สามารถมีอะไรด้วยตัวเองทั้งๆที่อายุแค่นี้ น้อยคนที่จะทำได้ ... มันไม่ใช่วาสนาอย่างที่ใครเค้าคิดกันหรอก แต่ก็เพราะเล็กคู่ควรกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ด้วย ก็เพราะเป็นเล็ก เล็กถึงได้มันมา ไม่ใช่ว่าอะไรจะได้มาง่ายๆ แต่เล็กเป็นคนที่ตั้งใจจะทำอะไรแล้วก็ทำได้สำเร็จเสมอ ... อย่าลืม วันเวลาที่ดีดีที่เรามีร่วมกันนะ ข้าวที่เธอกินทีเป็นกะละมัง อาหารที่เราชอบกินกัน อย่าลืมเรานะ คนที่เธอหัวเราะเสมอเวลาที่เราทำอะไรเปิ่นๆ คนที่เธอเคยเอ็นดู เห็นเราเหมือนเด็ก คนที่เธอเคยเชียร์ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ความในใจที่มีให้เล็กมันยาวกว่านี้เขียนเท่าไหร่ก็ไม่หมด แต่เรารู้แหละว่าเล็กรู้ว่าเล็กมีความสำคัญกับเรามากแค่ไหน ...

 

สุดท้ายนี้ขอให้เล็กโชคดี กับทุกๆอย่างที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตหลังจากนี้ ขอให้ทำอะไรมีสติ มีครอบครัวแล้วต้องอดทน อดทนเท่านั้น แล้วทุกอย่างจะดีเองเราเชื่อว่าเล็กทำได้ สำหรับเราก็มีพื้นที่ให้เล็กเท่านี้ในวันนี้ ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้แล้ว อ้อ เมื่อวานนี้หลังจากกลับมาจากส่งเล็กที่สนามบิน เรากับเหมียวกลับมาที่บ้านก็รู้สึกแปลกๆ เหงาอย่างบอกไม่ถูกเลย เราไม่ได้คุยอะไรกับเหมียว เรากอดกันทีนึง เหมียวนั่งซึมกับเพื่อน เรานั่งในห้องนอนก็น้ำตาไหล มาศเองทุกครั้งที่มีใครไปมาศจะเป็นพี่ที่ดี คอยยิ้มแล้วก็บอกว่าเค้าไปมีความสุขมีสิ่งดีดีแล้วล่ะ แต่มาศเองก็อดที่จะร้องไม่ได้ เรากับเหมียวคงจะคิดถึงเล็กไปอีกนาน อย่าลืมบ้านเบอร์ 7 บ้างนะ เดือนนี้จะย้ายออกไปจากที่นี่ เราก็คงจะเหลือไว้สำหรับความทรงจำที่ดี ที่บ้านแห่งนี้ ที่เคยมีเพื่อนๆ แล้วก็มีเล็ก เข้ามาหาเสมอ โชคดีนะเล็ก

 

รัก..

 

ความในใจที่มีให้เล็ก
เบียดอัดกันถ่ายรูปในรถ

ความในใจที่มีให้เล็ก
วันสุดท้ายกินมื้อกลางวันที่ Thai Snack

ความในใจที่มีให้เล็ก
รอเล็กกับเทอรี่มาเลยบ้ากันสองคน

ความในใจที่มีให้เล็ก
ตอนกลางวันยังร่าเริงอยู่นะเรา

ความในใจที่มีให้เล็ก
ก่อนไปสนามบินแวะพักกินน้ำที่วิลาจิโอ้

ความในใจที่มีให้เล็ก
เล็กกับเรา :)

ความในใจที่มีให้เล็ก
เหมียวกับเล็ก

ความในใจที่มีให้เล็ก
เล็กกับคนที่จะดูแลเล็กตลอดชีวิต

ความในใจที่มีให้เล็ก
หอมแก้มเล็กกัน

ความในใจที่มีให้เล็ก
แอบซึม

ความในใจที่มีให้เล็ก
แอบเศร้า

ความในใจที่มีให้เล็ก
นุ่นกับเหมียวเศร้า

ความในใจที่มีให้เล็ก
อย่าลืมวิลาจิโอ้ ห้างที่พวกเรามาเสียเงินกันประจำนะเล็กนะ

ความในใจที่มีให้เล็ก
ที่สนามบินมีมาศคนขาเจ็บ มาส่งเล็กอีกคน

ความในใจที่มีให้เล็ก
ความทรงจำดีดีก็มีให้กับสายการบินเราเนอะ

ความในใจที่มีให้เล็ก
มาศแอบแบ้ว

ความในใจที่มีให้เล็ก
มื้อสุดท้ายก่อนเข้าเกท เรา มาศ เหมียว เลี้ยงเล็กแบบนี้แล

ความในใจที่มีให้เล็ก
อาหารมื้อแรกในโดฮาของเล็ก KFC และเป็นอาหารมื้อสุดท้าย

 

 

...

T_T

 

 

โทรมาได้ 24 ชั่วโมงนะเล็ก ไม่ต้องกลัวเรานอน

 

 

 

 

 

 

     Share

<< fly wonderwallslide >>

Posted on Wed 21 Nov 2007 11:15
So touch indeed. My tear dropped and make me miss my friends too.... I understand the feeling loey. Im juz thinking about the first day we came till now.. looking at the rosters, from 9 rosters dropped now to 7 rosters.. Sad jang
AmmY   
Mon 26 Nov 2007 17:47 [15]

ซึ้งมากๆเลยค่ะ ตามอ่านไดอารี่นี้มานานเหมือนกัน ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอ่านหนังสือดีๆของชีวิตคนๆหนึ่งที่เราไม่เคยเจอกัน แต่มีผลกับเราได้มากมาย เป็นหนังสือที่เราต้องคอยตามอ่านและอัพเดททุกวัน จะติดตามต่อไปนะคะ

จาก...อดีตเด็กแถวทุ่งรังสิต
can2doit   
Thu 22 Nov 2007 20:20 [14]

ทั้งพี่เล็กและพี่นุ่น และเพื่อนคนอื่นๆ
ช่างโชคดี ที่มีกันและกันนะคะ
oahaloha   
Thu 22 Nov 2007 12:48 [13]

Is everything ok Nune? After your called this morning I couldn't sleep anymore,,so worry about you ahh.I wish I could be there,stay near to you and listen to you same as I use to in the past 2 years.I love you very much na my sister,I am glad that you called me,it's made me feel like we never aparted.Remember....Even we are apart, you are a part of me.Be strong.
lek   
Thu 22 Nov 2007 10:11 [12]

อ้าว เม้นได้ซะงั้น พยายามเม้นมาสามรอบไม่ได้เลยซักที สงสัยเราเม้นยาวเกินไปมั้ง

นุ่น ขอบคุณสำหรับไดอารี่หน้านี้และทุก ๆ ข้อความที่นุ่นมีถึงเรา เราอ่านแล้วร้องไห้อย่างหนัก คิดถึงเสียงหัวเราะ ที่เรามีให้กันมาตลอด คิดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่นุ่นเล่าให้เราฟัง เราฟังจนเพลินไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง คิดถึงอาหารอร่อย ๆ ที่นุ่นทำให้เรากิน แล้วเราก็กินเป็นกาละมังทุกครั้ง คิดถึงทุกที่และทุกเหตุการณืที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เป็นความทรงจำที่สวยงามสำหรับเรามาก

นุ่น เราเชื่อมั่นในตัวนุ่นมากนะอย่าลืมทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริงล่ะ เราเชื่อว่านุ่นทำได้ นุ่นเป็นคนที่เก่งมากในสายตาเรา ทำให้ได้นะ เราจะคอยเป็นกำลังใจให้

รักนุ่นเสมอมา และตลอดไป
เล็ก   
Wed 21 Nov 2007 23:51 [11]

รักนุ่นมากมากนะ
เล็ก   
Wed 21 Nov 2007 23:44 [10]

อ่านหน้านี้แล้วเศร้าตาม แต่ก็ยินดีกับคุณเล็กด้วยคะ ขอให้มีความสุขมากๆ มีความรักที่สวยงามตลอดไปนะคะ

มิตรภาพระหว่างเพื่อนสวยงามเสมอ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นมากมาย ถึงแม่เพื่อนจะไม่ใช่คนที่มาจากครอบครัวของเรา แต่เราก็รุ้สึกเหมือนเค้าคือคนหนึ่งในครอบครัว

มิตรภาพที่สวยงาม
โบ   
Wed 21 Nov 2007 19:37 [9]

ซึ้งเลยครับพี่...ดีใจด้วยครับได้เพื่อนดี ไงก็ได้เจอกันอีกแน่นอนครับ สู้ๆนะครับพี่ทั้งสองคน
Rachain   
Wed 21 Nov 2007 19:22 [8]

น้องนุ่นโชคดีจัง มีเพื่อนที่นิสัยน่ารัก เพื่อนที่ทั้งสวยและเก่งอีกด้วย
น่าอิจฉาจัง
แตงกวาดอง   
Wed 21 Nov 2007 18:10 [7]

เศร้าจัง แต่ซึ้งกับมิตรภาพ
เชื่อว่าเล็กคงได้เจอแต่สิ่งดีๆในชีวิต
และเชื่อว่านุ่น-เหมียวคงได้เจอแต่สิ่งดีๆเช่นกัน
เล็กคงไม่มีวันลืมนุ่น-เหมียวแน่นอน
มีความเหงาเป็นเพื่อน   
Wed 21 Nov 2007 16:10 [6]

มิตรภาพเป็นสิ่งที่ดี เป็นสิ่งที่น่าจดจำ
น้ำตาล   
Wed 21 Nov 2007 15:42 [5]

อ่านเเล้วจะร้องไห้...
Penguin   
Wed 21 Nov 2007 15:31 [4]

อิ่มใจไปกับมิตรภาพของทุกคนจัง
captain's wife   
Wed 21 Nov 2007 13:08 [3]

ซึ้งเลยพี่ เป็นกำลังใจให้ด้วยฮะ
Oasis !   
Wed 21 Nov 2007 12:05 [2]

This is one of your good memory. Keep it deep it your heart.

I beleive Kun Lek will do it too.
You're also a good friend to her.

The change is always difficult to deal with, but this's the way of life.

เราเคยคิดว่าคนที่ยังอยู่น่าจะเศร้ากว่าคนที่จากไป.. แต่พอเป็นตัวเอง รู้เลยแหละว่าความรู้สึกมันไม่ต่างกันเลย..
คุณเล็กก็คงรู้สึกแบบเดียวกับ นุ่น เหมียวแล้วก็มาศอยู่เหมือนกัน..

เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ
Just me..   
Wed 21 Nov 2007 11:42 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh