ช่วงนี้อากาศค่อนข้างจะวิปริตมากในประเทศที่เราอยู่ คือหนาวแบบเยือกๆ อุณหถูมิดูจะไม่ต่ำมาก (ไม่เกินสิบองศาในตอนกลางคืน) แต่ลมแรง แล้วก็ฝนตกด้วย ตอนหน้าร้อนก็ร้อนมากเป็นทะเลทราย แต่หน้าหนาวนี่แปลกกว่า คาดเดาไม่ได้เลย มีวันนึงเปิดประตูบ้านออกไปก็เจอแต่อะไรบังตา สรุปวันนั้นก็เป็น sand storm ส่วนวันนี้ลงจากไฟลท์ ใกล้ถึงบ้านเจอน้ำขังตามถนนมากมาย เดินออกไป super หน้าปากซอยก็ต้องกระเหย่งกันสุดริด ดีที่ซื้อเครื่องนอนแบบค่อนข้างหนาเอาไว้ ไม่นอนหนาวสั่นดิกๆแบบปีก่อนนะเรา ...

 

วันนี้อยู่ดีดีก็นึกถึงที่บ้านขึ้นมา บางทีเราสามารถอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียวโดยไม่ home sick แต่สมมติเวลาที่คิดว่าเค้าจะคิดถึงเรา เราก็จะเป็นทุกข์ เริ่มคิดถึงบ้านขึ้นมา ... โดยเฉพาะน้องนท ซึ่งเป็นศูนย์กลางของคนในบ้าน ไม่ได้คุยกับพ่อนานแล้วแต่ทุกครั้งที่แชทกับแม่ ถ้าพ่ออยู่ตรงนั้นก็จะรู้ว่าเดี๋ยวพ่อก็จะแย่งแม่มาเล่นเกมส์ หรือไม่แม่ก็เล่าเรื่องสัพเพเหระเกี่ยวกับพ่อ เช่นเรืองไปหาหมอตรวจเชคระดับไขมัน หรือไม่ก็เรื่องน้องนทโดยเฉพาะเรื่องการเตรียมตัวสอบที่ทางบ้านพยายามไม่กดดันน้องและให้น้องสบายใจทำได้ดีที่สุด นอกนั้นแม่ก็ไม่เคยบอกว่าแม่ไม่สบายเลย เวลาป่วยแม่ก็จะดูคนอื่นแต่พอตอนแม่ป่วยแม่ก็ต้องดูแลตัวเอง นทก็ช่วยดูแม่ด้วยแล้วกันครับ .. วันที่ 17 นี้สรุปว่าตารางเปลี่ยนเค้าเขียนว่าให้ไปสัมภาษณ์ทำ US วีซ่าแบบลูกเรือ ก็ขอให้แม่ช่วยเชคเมลด้วยค่ะ แล้วก็บอกพ่อด้วยพ่อจะได้ไม่ต้องเตรียมกลับบ้านในวันศุกร์ ก็อยู่โดฮาทำเรื่องไปแล้วก็จะโทรไปหาก็แล้วกันนะ เศร้าแต่พอคิดอีกทีก็เทียบกับคนอื่นที่เค้าไปเรียนเมืองนอกแล้วได้กลับบ้านปีละครั้งสองครั้งก็นับว่าเราโชคดีกว่ามากมายที่ซื้อตั๋วได้ในราคาแสนถูกแม้จะต้องลุ้นเอาที่นั่งก็เหอะ...

 

 

 

ไฟลท์ที่ผ่านมา ทำ first class ผู้โดยสารเต็มที่ first class ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน แค่เดินมาก็ไม่ต้องไปเชคนามสกุลเลย อลังการล้านแปดมาก อะไรจะรวยเวอร์ขนาดนี้ แถมผู้หญิงก็สวยมากทุกคน เป็นนามสกุลจ้าวของทางประเทศนี้ กระเป๋าเยอะมาก และถุง shopping เยอะมากจนถือเองไม่ไหว ต้องมีคนติดตามมายกกระเป๋าอีกสามคน พี่เลี้ยงเด็กได้นั่ง first class อีกหนึ่งคน เด็กน้อยก็เป็นเชคกะตั้งแต่เด็กแล้ว -_-''' กระเป๋ารุ่น limited ทุกใบ ยังไม่พอ เสื้อผ้าที่ใส่ก็ LV ทั้งตัว ทุกคน งึมๆ กางเกงนี่ลายโมโนแกรมมาเลย ตอนเครื่องแลนด์ รถบีเอ็ม ซีรีส์เจ็ดเป็นฝูงก็รีบมาจ่อที่หน้าประตูแถมคนมาจากไหนเยอะแยะมายกกระเป๋า เชคกะน้อยน่ารักมากๆ พูดภาษาอังกฤษได้แล้ว อารมณ์ดีมากเลย ... แต่พี่แอร์เนี่ย เหนื่อยสุดๆเลยค่ะไฟลท์นี้ ตอนทุกคนลงแล้วทำ security check เพื่อนเจอถุงกระดาษแข็งสองใบ กราวสตาฟพบว่าในนั้นคือใส่ใบเสร็จทั้งหมดที่ท่านเชคกะทุกท่านได้ทำการ shopping ในลอนดอน เน้นที่ห้าง Harrods เป็นปึกๆๆๆๆ กี๊ด ดิชั้นขอมีบ่อน้ำมันบ้างได้ป่าวคะ... พอๆ ทำงานต่อไปนะมนนัทธ์

 

 

 

...