ช่วงนี้เบื่อๆไม่ค่อยมีอะไรทำ ทำไมเราเพิ่งเคยเข้าเวบ imeem นะ เชยจริงๆเลยเราเรื่องพวกนี้ เพิ่งจะเอาเพลงจากที่นี่มาลงเป็น ไดอารี่ที่เขียนเรื่อง Big Apple City อันก่อนก็ลองลงดูทำได้เลยเห่อใหญ่ วันนี้ลงดูอีกสักเพลงแล้วกันนะคะ เพลงเก๊าเก่าแล้ว แต่ตอนนี้กลับมาฟังแล้วชอบจัง เหมาะสำหรับคนอยู่ห่างไกลความเจริญ อยู่ไกลจากทุกอย่างแบบเราจริงๆเล้ย

 

...

 

... And I need you
And I miss you
And now I wonder....

If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass me by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles
If I could
Just see you
Tonight

It's always times like these
When I think of you
And I wonder
If you ever
Think of me

'Cause everything's so wrong
And I don't belong
Living in your
Precious memories

'Cause I need you
And I miss you
And now I wonder....

 

 

 

 

วันนี้เพิ่งกลับมาจากไฟลท์ จากเจนีวากลับมาที่นี่ อยู่ดีดีวันนี้ก็อยากเขียนเรื่องความสุขเล็กๆในแต่ละวัน วันนี้ก็เขียนเรื่องวันนี้ นานแล้วที่รู้สึกอยากจะคิดแบบนี้ จำได้ว่าตอนอยู่มหาลัย เราจะเป็นคนเพี้ยนๆ เพื่อนๆในคณะก็รู้ว่าเราแปลก ชอบปลีกตัว ทำอะไรบ้าๆบอๆ แต่งตัวประหลาดๆ ไม่สวยเลย เราชอบเข้าห้องสมุด ชอบเดินหาอะไรอ่านเรื่อยเปื่อย เรียนไม่ได้เก่งเท่าไหร่เลยในช่วงที่ทำตัวแบบนั้น จะมาเรียนดีก็แค่ตอนปีสี่เท่านั้น ที่เหลือออกจะเพี้ยน แต่ว่าตอนที่เพี้ยนก็พบว่ามีความสุขแบบที่คนอื่นคนไม่เข้าใจ ในแต่ละวันเราจะคิดสรุปให้กับตัวเองว่า วันนี้มีเรื่องดีดีเกิดขึ้นกับเราหรือเปล่า ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆแต่เราก็จะบอกตัวเองว่า นี่ไง วันนี้มีเรื่องดีเกิดขึ้นแล้วหนึ่งอย่าง หรือมากกว่านั้น หรือพวกเรื่องพิเศษพิเศษ แค่นั้นก็รู้สึกว่ามีความสุขดีแล้ว อะไรแบบนี้ ซึ่งลืมมันไปแล้ว ความรู้สึกแบบนั้น

 

วันนี้เลยมานั่งทบทวนกับตัวเองดูว่า วันนี้มีอะไรบ้าง

- ที่สนามบินเจนีวา กำลังรอรถบัสเพื่อไปขึ้นเครื่อง ที่ห้องรอ มีตู้หยอดเหรียญกดน้ำอัดลม ขนม ชอกโกแลต และแซนวิช ซึ่งเรากำลังยืนดู อยากกดเล่นไม่ได้อยากกินหรอก เห็นพวกนี้แล้วเหมือนเด็กอยากเล่นของเล่น ตอนนั้นอยู่ดีดีพนักงานที่ทำงานพวกสแกนกระเป๋า ก็เดินมาจะกดอะไรกินไม่รู้ เค้าคงมีเหรียญติดอยู่แค่นั้น เราก็ไปยืนจ้องเค้า (คือจะดูไงว่ากดแล้วมันจะยังไง) เจ้าพวกลูกเรือที่บินด้วยก็หันมาขำอ่ะ เราก็ไม่สนยืนจ้องต่อไป พนักงานหันมา เป็นคุณลุงแก่แล้วแหละ ถามว่า Do you like Chocolate? เราก็บอกว่า Yes,I do .. จากนั้นก็ยืนดูต่อไป พอเค้าหยอดเหรียญไป เจ้าเครื่องนั่นก็เจ๋งมากเลยคือเหมือนหยิบชอกแกตผลักตกมา ลุงคนนั้นก็หยิบมาเราก็ว้าวเจ๋ง เขาก็หันมาแล้วก็ยื่นให้เรา บอกว่าให้ ... เราก็บอกว่า ให้หนูจริงหรอ เขาก็บอกว่าใช่แล้วก็เดินไปแบบเท่ๆ เราก็ตะโกนถาม What about yours? ลุงก็ตอบว่าคราวหน้าละกัน ...ดีใจจัง พอหัวหน้าเผลอเราหยิบออกมาหักกินเลย อร่อยด้วย

 

- ขาไปจากโดฮาไปเจนีวารอบแรก เราทำ first class เขาว่าจะมีซุปเปอร์วีไอพี ก่อนบอร์ดผู้โดยสาร มีการเอาพรมแดงมาปู ขำมาก เพราะไม่คิดว่าวีไอพีจะเดินพรมแดงมาถึงบันไดเครื่องหรอก แล้วก็มีพวกตำรวจอ้วนสามสี่คนนั่งรอที่พรม แต่ท่านั่งนั้นดูแบบว่าตลกมากเลยคือเหมือนขายของขาดทุน ง่วง เบื่อเต็มที่ เราก็จ้องพรมแดงเมื่อไหร่จะมา สุดท้าย ก็มาด้วยรถบีเอ็มมาจอดที่บันไดเครื่อง สรุปว่าวันนั้นก็ได้เสิร์ฟ ท่านประธานาธิบดีของปานามา มาดดีมากๆเลย มานี่ก็นั่งปะปนกะพวกผู้โดยสารอาราบิคมากมาย ไม่ได้พิเศษอะไรเท่าไหร่เลย แต่มาดนี่ดีมาก ดูฉลาดและสุขุมสุดๆ แถมไม่เรื่องมากด้วยอะไรก็ได้ เรานี้ไปเสิรฟ เค้าสั่งกาแฟเราก็จำไม่ได้ว่าใส่อะไรบ้าง ไม่มีใครกล้าไปถาม เรากำลังเดินไปเขาก็กำลังจะกดเรียกพอดีจะถามหากาแฟ เราก็เลยบอกว่า พอดีลืมน่ะค่ะจะมาถามว่ากาแฟให้ชงแบบไหน ใจดีไม่เรื่องมากขำๆ กินรอบเดียวจบก่อนแลนด์ก็ไม่กินอะไรเลย ตอนจะลงก็ใจดีบ้ายๆพวกเราด้วย

- วันนี้โดนหัวหน้าประเมินผลระหว่างไฟลท์ คือการจับเราไปถามคำถามเกี่ยวกับทุกอย่าง ทั้ง service และ safety เรานั้นเป็นคนอ่อนเรื่องพวกนี้มาก เรื่องเซอร์วิสเราดีตลอดแต่พวกเรื่องเซฟตี้เราไม่เคยอยากจะจำ ไม่สนุกเลย ทั้งที่งานหลักของเราก็คือเซฟตี้มาก่อนเสมอ แต่มันน่าเบื่อน่ะไม่เห็นสนุก วันนี้ตอบคำถามได้แย่มาก มั่วสุดๆ หัวหน้าก็ดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ อ่านใจไม่ออก แต่แนทบ่นเพราะข้างหลังโดนหัวหน้าจิกกันแทบตาย เห็นบอกว่ามีน้องอินเดียร้องไห้ด้วย ทีนี้เราตอบไม่ได้เลยคิดว่าประเมินมาได้สองได้สามแน่ แต่เพราะตอบห่วยสุดๆแล้วเดาแบบขำขำ หัวหน้าเลยขำเรามาก พอประเมินออกมาเราก็คิดว่าเอาวะเป็นไงเป็นกัน อย่างมากก็ไม่โดนลดขั้นหรอก  พอเรียกไปเซ็นต์รับ เหอ ดีมาก ให้สี่กับห้าหมดเลย แล้วคอมเม้นดีด้วย เย้เย้เย้ อย่างน้อยก็ช่วยอย่ามีเรื่องตอนนี้เพราะเพิ่งโดนโทรตักเตือนเรื่องเสื้อหายมาแล้วไม่อยากโดนอีก ก็ถือเป็นเรื่องดีอีกอย่างที่แคล้วคลาด

 

- สุดท้ายของวันนี้เป็นเรื่องที่ดี คือเราเขียนจดหมายไปหย่อนรูนกพิราบของแอร์คนอื่นเพื่อขอสว๊อปไฟลท์ ก็เลยเชคตู้จดหมายของตัวเองด้วย วันนี้แปลกมากเจอกระดาษพัพครึ่งมีแมกไว้ เราก็กลัวสิว่าจะโดนจดหมายตักเตือนเรื่องอย่าลืมของบ่อย พอเปิดมา ปรากฎว่าเป็นจดหมายชมเชยจากบริษัทเนื่องจากผู้โดยสารเขียนไปชมกับบริษัทชื่อเรา ระบุชื่อ แต่ก็หลายเดือนแล้วเหมือนกัน จดหมายแบบนี้เพิ่งได้เป็นครั้งที่สามตั้งแต่บินมาสามปีสองครั้งตอนเป็นอีโคโนมี่ ซึ่งการได้รับจดหมายไม่ได้เป็นการช่วยอะไรแต่อย่างใด ทั้งเรื่องได้รับการโปรโมต หรือเรื่องเงินก็ไม่เกี่ยว เพราะทำผิดอะไรขึ้นมา ยังไงก็โดนลงโทษตามความผิดอยู่ดี แต่สิ่งที่ได้รับคือคุณค่า ทางจิตใจมากกว่า ที่รู้ว่าผู้โดยสารก็รู้สึกดีกับเราก็แค่นั้นเองเนอะ

 

...

 

 

ตอนนี้ถึงโดฮาแล้วค่ะแม่

พรุ่งนี้มีแพลนว่าจะออกไปเอายูนิฟอร์ม
มีแพลนว่าจะไปธนาคาร
มีแพลนว่าจะไปซื้อของกินเข้าบ้าน
แล้วก็มีแพลนว่าจะแต่งหน้าเล่น

 

ไปนอนแล้วดีกว่า เกือบเช้าแล้ว สุเหร่าข้างบ้านมีสวดแล้ว