บ้านเลขที่ ๗
หมู่บ้าน อัลนัวร์
ถนน สนามบิน
โดฮา กาตาร์
วันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ถึงพ่อ ...
เนื่องจากว่าเมื่อสองสามวันก่อน หนูได้รับอีเมลล์จากแม่ส่งมาถามข่าวคราวว่าสบายดีหรือไม่ รวมทั้งในจดหมายได้บอกมาด้วยว่าพ่อถามแม่ว่าเมื่อไหร่หนูจะได้กลับบ้าน อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ได้ให้ข้อมูล หรือได้คุยกับแม่เลยเพราะเวลาที่ไม่ตรงกัน ก็เลยกังวลว่าพ่อจะเป็นห่วงเลยได้ส่งจดหมายฉบับนี้ให้พ่อ เพื่อที่ว่าจะได้ทราบว่าตอนนี้หนูทำอะไรอยู่และมีความคืบหน้าอย่างไรบ้างในการที่จะได้กลับบ้าน
วันนี้หนูเริ่มเทรนเป็นวันที่สองแล้วสำหรับ SEP Trainings พ่อคงทราบว่าเกี่ยวกับ Safety และ Emergengy ที่จะต้องปฏิบัติและทฤษฎีไปพร้อมๆกัน วันนี้ก็ต้องเรียนซ้ำของเดิมที่หนูเคยเรียนมาบ้างแล้วก่อนที่จะไปบิน แต่หลังจากนี้จะได้เรียนแบบเต็มตัว และสักพักคงได้ไป Ditching ที่ดูไบ ... เวลาเริ่มเทรนทุกวันนี้เริ่มจากบ่ายสองโมงครึ่งไปจนถึงสองทุ่มค่ะ แต่อย่างวันนี้ วิทยากรก็คงเหนื่อยแล้วก็ปล่อยเร็ว ก่อนกลับก็เข้าห้อง moch up ลองให้เปิดปิดประตู และทดสอบทำ Brace Position และ Evacuate สนุกดีเหมือนกัน ... จนกลับบ้านมาก็เหนื่อย ทุกอย่างไปทำเอาตอนเช้าหมดเลย ดังนั้นชีวิตประจำวันตอนนี้คือ อาทิตย์นึงมีวันหยุดแค่วันศุกร์ วันธรรมดาตื่นสาย อ่านหนังสือ ทำอาหารทานเอง ห่ออาหารไปทานที่ office กลับมาบ้าน เหนื่อย นอน ตื่นมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ก็มีความสุขดีค่ะ บอกแม่และน้องไม่ต้องเป็นห่วง
ส่วนเรื่องกลับบ้านนั้น ไม่ทราบกำหนดการที่แน่นอน แต่ได้พยายามไปแล้วคือ request for vacation ไประหว่างหลังสงกรานต์ถึงสิ้นเดือนเมษา ถ้าได้ ก็จะได้กลับบ้าน 15 วัน แต่ถ้าไม่ได้ก็คงต้องไปลุ้นอีกทีว่าเมื่อไหร่จะได้ แต่ยังไงก็ต้องได้สิน่า ... แต่ที่เศร้านิดหน่อยก็คือว่าหลังจากเทรน หนูจะยังไม่มีไฟลท์กลับไทยบ่อยๆแบบเมื่อก่อนเพราะว่าเครื่องที่ใช้กลับไทยคือ A330 ซึ่งตอนนี้เทรนแค่สำหรับเครื่องลำเล็กและ 300-600 ดังนั้นก็ต้องรอจนกว่าเราโดนเรียนกลับไปเทรนเครื่องรุ่นนั้นค่ะ แต่คิดว่าหลังจากบินไปได้สักเดือนสองเดือนคงได้กลับไป ... วันนี้เจอเด็กใหม่รุ่นน้องที่ office ด้วย และเจอพี่คนไทยหลายคนเหมือนกัน นึกถึงสมัยเราเมื่อแปดเดือนก่อนที่ยังเข้ามาใหม่ๆ แล้วรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจังเลย
หวังว่าพ่อ แม่ น้องนทและหมาลักกี้สบายดีกันถ้วนหน้า วันก่อนขอฟ้องว่านทเล่นเนตดึกมาก และวันนี้นทก็เล่นเนตดึก ตีสองตีสามนทก็บอกว่าไปนอนก่อนนะพ่อจะออกมาดูอีกรอบแล้ว ก็เลยฟ้องนิดนึง ถ้านทอ่านอยู่ก็จะบอกว่าไม่ค่อยอยากให้นอนดึกก็เพราะว่าตอนที่นอนดึก ร่างกายจะไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ ถึงแม้ว่ากลางวันจะได้นอนเยอะแล้ว แต่มันเป็นการผิดธรรมชาติ หัวใจจะได้รับการพักผ่อนในช่วงเวลากลางคืน หากใช้งานมาก เช่นการตื่นนอน เล่นเนต จะไม่ดีต่อสุขภาพของตัวเอง ก็อย่านอนดึกบ่อยแล้วกัน ...
จดหมายฉบับนี้มีย่อหน้าเยอะเหลือเกิน จริงๆอยากให้ได้สามย่อหน้า สวยงามตามแบบฉบับที่เรียนในสมัยประถม แต่ว่า มีเรื่องมากมายที่อยากจะส่งผ่านก็เลยกินไปซะห้าย่อหน้า หวังว่าพ่อคงต้องใส่แว่นตา (สายตายาว) กันหน่อยแล้วล่ะค่ะ สุดท้ายก็จะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงคนที่นี่ (คนคือหนูคนเดียวนี่แหละ) มีความสุขดี ยังไม่เศร้าเหมือนตอนบินแล้วจะต้องกลับมานี่ อยู่ที่นี่ เพื่อนๆดูแลกันดี ไม่เกเรออกไปเที่ยวไหนเพราะต้องอ่านหนังสือ ไม่มีเวลาพบหน้าผู้คน ไม่ต้องห่วงเรื่องผู้ชาย (ถึงมีเวลาก็หามีไม่)
รักและคิดถึง
นุ่น.
